Editör: Prof. Dr. Mesut Demir
Soru: Uz. Dr. Meltem Özaydın
Cevap: Yrd. Doç. Dr. Feyzullah Beşli
Yardımcı Editör: Uz.Dr. Yiğit Canga

A) Hastaya özgü ve genel öneriler;

Kalp dışı cerrahi uygulanan hastalarda per-operatif dönemde yeni başlangıçlı AF gelişimi, kardiyak cerrahi serilerindeki kadar sık olmasa da, değişik çalışmalarda %.0.4 ile %26 arasında bildirilmiştir. Yaş, yapısal kalp hastalığı, DM, HT ile komorbid durumlar, anemi, ateş, enfeksiyon ve hipovolemi gibi bir çok durum AF gelişimine etkide bulunabilmektedir. Sempatik uyarılma, sistemik inflamasyon, myokardial iskemi ve elektrolit bozuklukları gibi mekanizmalarla AF gelişimi tetiklenmektedir. AF’nin hastane yatış süresini uzattığı, uzun dönemde stroke ve mortalite ile ilişkili olduğu açıktır. Per-operatif gelişen AF yönetimi diğer zamanlarda karşılaşılan AF ile benzerdir. Temel olarak olası AF’ye yatkınlık oluşturan durumların kontrol altına alınması, hız kontrolü, ritim kontrolü ve antitrombotik tedavi temel tedavi basamaklarıdır. Hemodinamik parametreler ve semptomlar göz önüne alınarak hız kontrolü ve ritim kontrolü stratejileri uygulanır. Hastalarda uzun dönemde morbiditenin nedeni tromboembolizimdir. Özellikle 48 saat geçen hastalarda oral antikoagülasyon tedavi kararını verirken hastalarda tromboemboli ve kanama risklerini değerlendirmek için CHA2DS2-VASc ve HAS-BLED skorları kullanılmadır. Bu konuda yeterince veri bulunmamakla bir tetikleyici faktör sonrası gelişen ve 48 saati geçen AF’ de hastalara en az 4 hafta oral antikoagülan tedavi verilmesi gerekecektir. Sinüs ritmi sağlanmış olan hastalarda 4 haftadan sonra hastanın tromboemboli ve kanama skorları ve hastaların tetikleyici faktör ortadan kalktığında tekrardan AF’ ye girme riskide göz önüne alınarak antikoagülan tedavi kesilebilir.

Yardımcı Editör Notu:

Bu hastalar 4 hafta süreyle antikoagülan tedavi alıp, daha uzun süreli tedavi açısından risk faktörleri göz önüne alınarak değerlendirilmelidir.

Bölüm Editörü Notu:

Ek öneri yoktur